Doğanın Hakkı Doğaya

Yıllar önce bir yaz otelde çalışırken Fransız konuklardan birisinin çiçeklere su verdiğini gördüm. Temmuz sıcağında susamıştı ve bir şişe su satın aldı otelden. Şişeyi açar açmaz kendisi içmeden hatrı sayılır bir miktarı birkaç çiçeğe paylaştırdı, sonra da kalanını kendisi içti. Bunu yalnızca bir kez değil, her su aldığında yaptığını fark ettim. Görmeye alışık olmadığım bir davranış olduğu için gidip sordum kendisine.

– “Doğanın da bu suda hakkı var. Onların hakkını ödemeden kendim içemem” dedi. Üzerinde biraz daha konuştuğumuzda bu davranışın Animizm adındaki bir inancın öğretilerinden biri olduğunu öğrendim. Aradan uzun yıllar geçti ama bu anıyı ve adamın açıklamasını her hatırladığımda içim sızlar ve düşünürüm: inancın ne olursa olsun davranışlarına yansıyan incelik ya da nobranlık senin değerini belirler. Sıcağın altında deli gibi susadığında dahi bencilliğe esir olmayıp paylaşmayı bilmek değilse eğer inancının sana kattığı, bir daha düşün bence. Herşeyi yanlış anlamış olma ihtimalin var.
image